از این زمان به بعد یعنی از نیمهی دوم قرن
چهاردهم میلادی مصرف کاغذ برای کتاب در اروپا متداول شد. اگر چه از ابتدای
همین قرن استفاده از کاغذ در انگلستان رواج یافت، ولی اولین کارگاه تولید
کاغذ در قرن پانزدهم در هرتفورد انگلستان برپا شد. اولین کارگاه ساخت کاغذ
در آمریکای شمالی در سال 1690 ایجاد شد.
گروهی معتقدند که اولین بار خم کردن کاغذ در چین متداول شده است. استفاده از ماکتهای کاغذی خانه برای سوزاندن در مراسم تدفین از دلایل این ادعا است. اما شکی نیست که این ژاپنیها بودند که هنر خم کردن کاغذ را کمال بخشیدند و بهعبارتی از آن خود ساختند. البته هزینهی بالای تهیهی کاغذ ایجاب میکرده است که از این هنر فقط برای مراسم خاص استفاده شود، مانند پروانههای کاغذی نر و ماده که برای تزیین فنجانها در مراسم ازدواج استفاده میشده است.
در
دورههای مختلف تاریخی ژاپن، اوریگامی حضور داشته است. در خلال دورهی
موروماچی در قرون چهاردهم تا شانزدهم میلادی (1333 – 1573) اوریگامی مدرن
بهگونهای اصولی توسط یک نویسندهی ناشناس نگاشته شده است. سپس در دورهی
ادو (1603 – 1867) اوریگامی بهصورت یک سرگرمی فراگیر درآمد که البته در آن
زمان Orisue نامیده میشد.
کتاب «چگونه 1000 مرغ ماهیخوار با کاغذ بسازیم» (How to fold 1,000 cranes)
در سال 1797 در ژاپن به چاپ رسید. در دورهی میجی (1868 – 1912) اوریگامی
در برنامهی درسی مدارس و حتی مهدکودکها وارد شد تا کودکان هنر و مهارت
کار یا انگشتان را بیاموزند. از آن زمان تاکنون کاغذ مربعی 15 در 15
سانتیمتری اوریگامی در همهجا فروخته میشود و اوریگامی برای سرگرمی و
آموزش در مقیاس وسیع مورد استفاده است.
گروهی معتقدند که در اسپانیا خم کردن کاغذ مستقل از ژاپن ابداع شد. گنجشک کاغذی اسپانیایی (Pajarita)،
در قرن شانزدهم میلادی و یا حتی قبل از آن ساخته شده است. فیلسوف
اسپانیایی «میگوئل اونامونو» - که در آخرین روز سال 1936 میلادی در خلال
جنگ داخلی کشته شد - در سال 1902 تالیفاتی در این زمینه داشته است.
همچنین
«سولورزانو» که بر روی سیستم پایهها کار کرده و اولین کارش را در سال
1928 منتشر کرده است. «اونامونو» علاقهی فلسفی خاصی به خم کردن کاغذ داشت و
مطالعهی زیادی بر روی گنجشک کاغذی اسپانیایی انجام داد. پس از مرگ
«اونامونو»، کار او در سایر کشورهای اسپانیایی زبان نظیر آرژانتین دنبال شد
ولی از آن فراتر نرفت و در واقع پایهای برای جنبش کنونی نشد. پس از مدتی
جنبش اسپانیایی در جنبش عمومی غربی جذب شد.
در
انگلستان از حدود قرن شانزدهم میلادی از روشهای برای تاکردن دستمال سفره
بر روی میز غذا در محافل استفاده میشده است، که محتمل است بعدها به خم
کردن کاغذ تبدیل شده باشد. هر چند امروزه آن را قسمتی از اوریگامی میدانند
ولی احتمال ابداع آن به طور مستقل از اوریگامی نیز مطرح است. یادداشتهایی
در زمینهی آموزش و خم کردن کاغذ در حدود سال 1874 به چاپ رسیده است.
جزئیات نحوهی ساخت پرندهی در حال پرواز هم در سال 1889 چاپ شده است.
افراد مشهور در زمینهی اوریگامی
در
سال 1952 «ج. لگمان» کتاب «کتابشناسی خم کردن کاغذ» را به چاپ رسانید.
همچنین «باب هربین» در سال 1955 با سری برنامهی تلویزیونی «آقای چپ و
آقای راست» توجه عمومی را به اوریگامی جلب کرد. وی سپس کتاب مهمی بهنام
«جادوی کاغذ» را منتشر کرد که شاید یکی مهمترین کتابها در این رابطه تا
آن زمان بهشمار میرود.
در سال 1967 هم «انجمن بریتانیایی
اوریگامی» بنیان نهاده شد که در حال حاضر از سراسر جهان عضو دارد و
کتابخانهی آن در مورد اوریگامی بسیار قابل توجه است.
بازسازی مجدد اوریگامی بهعنوان یک هنر خلاق در ژاپن تا حد زیادی مدیون این افراد است:
| - ایسائو هوندا (Isao Honda)، که کتاب اوریگامی را در سال 1931 منتشر کرد. | |
| - آکیرا یوشیزاوا (Akira Yoshizawa) که برای سالهای زیادی بهعنوان یک نابغهی مسلط بر اوریگامی شهرت داشته است و اولین اثرش در سال 1952 چاپ شده است | |
| - «میچیو اوچیاما» (Michio Uchiyama) که این هنر را از مادرش آموخته بود و در سال 1908 نوع جدیدی از اوریگامی بهنام سبک کوکو (Koko – styler) بهنام وی به ثبت رسید. او در سال 1931 یک نمایشگاه عمومی از آثارش را در توکیو برگزار کرد. |
کاغذ
خم کردن جدید را میتوان نتیجهی یک ستیز با سلطهی مربع بر این هنر
دانست. «یوشیزاوا» و «اونامونو» استفاده از پایهی پرنده را گسترش دادند و
«یوشیزاوا» و «اونامونو» استفاده از پایهی پرنده را گسترش دادند و
«یوشیزاو»ا استفاده از دو مربع را آغاز کرد.
سپس پایههای بلینتز (blintzed bases) ابداع شد و پس از آن فنون جدید نظیر جعبه تا زدن (box pleating)
کار را به جایی رسانید که اکنون کمتر چیزی را میتوان یافت که نتوان آن
را از یک یا چند قطعهی مربعی یا مستطیلی کاغذ ساخت از مرغ ماهیخوار ژاپنی
تا حیوانات چهارپا با سر و دم که توسط یک قطعه کاغذ ساخته میشوند.
نمونههایی از اوریگامی
نمونههایی از این اشکال در ذیل آمده است.
با دکتر علی آبکار استاد ریاضی و عضو هیأت علمی دانشکده علوم دانشگاه تهران در مورد ریاضی و کاربردش در زندگی و لذت حل مسأله گفت وگویی انجام داده ایم که می خوانید:
چرا ریاضی می خوانیم؟ اصلاً ریاضی به چه دردی می خورد؟
علوم ریاضی در حالت کلی پایه تمام علوم مهندسی است. ریاضی مادر تمام علوم است و به عنوان علم دقیقه مطرح می شود هر چه علوم دیگر به ریاضی نزدیک باشند مستدل تر و قطعی تر از علومی هستند که از ریاضی دور می شوند. ممکن است در علوم اجتماعی نظریه های مختلفی داشته باشیم که همه نظریه ها بسته به موقعیت های گوناگون درست باشند ولی در ریاضی تنها یک نظریه داریم یا درست یا غلط. اغلب تیوری های ریاضی ریشه فیزیکی دارند و منشأ و پیدایش آنها در مسایل علمی بوده است
چه کنیم که فرزندانمان یکدیگر را دوست داشته باشند؟
همه والدین امیدوارند که فرزندانشان به یکدیگر عشق ورزیده و احترام بگذارند، یا حداقل از آنها انتظار دارند که همبازی خوبی برای یکدیگر باشند و رفاقت و سازگاری داشته باشند. با وجود این، سروصداها و برخوردهای بین فرزندان تنشهای زیادی در خانه ایجاد می کند و پدرو مادر را درمانده می سازد. اما چه کنیم تا فرزندانمان یکدیگر را دوست بدارند، همان قدر که ما دوستشان داریم ؟ و چگونه می توان کمی صلح و آرامش به فضای خانه هدیه کرد ؟
نکات مهمی درباره روابط بین خواهرها و برادرها وجود دارد، ازجمله :
۱- هریک از فرزندان به طور طبیعی به خواهر یا برادر خود عشق می ورزند. آنها می خواهند که دوست بدارند و دوست داشته شوند.
۲- همه فرزندان نیازمند توجه و آغوش گرم والدین خود هستند. توجه مستقیم و اندیشیدن به نیازها و خواسته های آنان و در دسترس بودن والدین از مهمترین نیازهای کودکان به شمارمی آیند.
۳- زمانیکه والدین به نیازهای مهم کودکان توجه نکنند، آنها به آسیب دیدگی روحی دچار می شوند که به صورت ناامیدی و بی اعتنایی بروز می کند.
۴- در بیشتر موارد، فرزندان، احساسات خود را پنهان می کنند ؛ زیرا کسی در اطراف و نزدیکی آنان وجود ندارد تا شنونده گفته های آنان باشد و از احساسات نهفته آنها با خبر شود.
۵- زمانی که والدین به فرزند دیگر توجه می کنند یا اینکه با دوست خود به گفتگو مشغولند، احساسات کودک آسیب دیده تحریک می شود. او بیش از پیش نسبت به توجه والدین احساس نیاز می کند، نیازی فوری و اضطراری که باید به آن پاسخ داد.
ادامه مطلب ...
لحظه های موفق در تربیت فرزندان
تربیت مهمترین مسئولیت پدر و مادر نسبت به فرزند است. آینده ی کودک در گرو رفتار صحیح والدین و نشان دادن عکس العملهای مناسب در موقعیتهای خاص است. در عین حساس بودن تربیت صحیح، با عمل به چند نکته می توان با موفقیت بدان رسید. ما به عنوان والدین موفق باید فرزندانمان را به گونه ای ترغیب کنیم که از درون، احساس خوبی نسبت به خود داشته باشند و اعتماد به نفسشان تقویت شود و احساس کنند مورد علاقه ما هستند. اگر فرزندان توسط ما در چنین شرایطی قرار گیرند دیگر برآورده نشدن نیاز به قدرت یا محبت، آنها را به سمت انحراف نمی کشد. چند روش زیر به کودکان ما کمک می کند که حس بهتری نسبت به خود پیدا کنند و احساس امنیت کنند.
از لحظاتـــــی که با هـــم هستید استفـــاده کنید.
اعتماد به نفس کودک شما تحت تأثیر کیفیت اوقاتی است که شما با او صرف می کنید، نه مقدار و زیادی این زمان! در زندگی های بسیار شلوغ این زمانه اکثر ما در فکر کارهای بعدی یا عقب افتاده و مشغله های روزمره هستیم و در حالیکه فرزندمان با ما صحبت می کند صد درصد حواسمان متوجه او نیست. اکثراً وانمود می کنیم که گوش می دهیم! خیلی اوقات هم تلاش فرزندان را که سعی می کنند با ما ارتباط برقرار کنند نادیده می گیریم. اگر اوقات مفیدی را هر روزه به کودک اختصاص ندهیم (اوقاتی که فقط متوجه او باشیم) کم کم ناهنجاریهای رفتاری در او بروز خواهد کرد. از نظر کودک، اگر به او عکس العمل (حتی) منفی نشان دهیم بهتر از آن است که به او بی توجهی کنیم. مهم است که به درستی احساسات کودک را درک کنیم و این گونه مسئله را نبینیم که آیا احساسات او درست هستند یا غلط . وقتی کودک می گوید: "مامان، تو هیچ وقت به من توجه نداری" (در حالی که شما تازه با او بازی کرده اید) او فقط احساسش را بیان کرده. در این موقع بهتر است به احساسش ارزش دهید و بگویید: " بله، احساس می کنم خیلی وقت است که با هم بازی نکرده ایم". عمل بهتر از حرف است. آمار نشان می دهد که ما هر روز صدها درخواست از فرزندانمان می کنیم. عجیب نیست که آنها گوششان از حرفهای ما پر است! به جای آنکه مرتب اظهار گله مندی کنیم، از خود بپرسیم "الان چه رفتار مؤثری می توانم داشته باشم؟ "